Psychologia procesu POP. Niestandardowy sposób na wyzwolenie w sobie kreatywności.

Pierwszym odkryciem Arnold Mindela było to, że fizyka to za mało żeby zrozumieć rzeczywistość. Zaskoczył wszystkich wogół siebie, kiedy swoje poszukiwania = obserwując ciało i umysł . Po kilku latach pracy sformułował praktykę pracy z umysłem, która eksplodowała na świecie, znajdując swoją grupę zwolenników- i dowiodła swojej skuteczności. 

Fanami tej metody są psychoterapeuci. To w jaki sposób pracują, niejednej osobie wyda się szokujące i lekko „odjechane”. Dla wielu rozmowa na temat sensowności snu – jest już przesadą – a co dopiero szukanie w nim rozwiązań.

Dlatego w Polsce nie wiele  mówi się o tej metodzie. Jej odbiorcami są zwykle ludzie którzy wolą „sprawdzić”, niż polegać na teoretycznej ocenie – i też mają odwagę  spróbować czegoś nowego.

Drugi powód to skomplikowany, hermetyczny język. Także grupą docelową są osoby, mające w intencji  rozwiązać problemy życiowo – psychologiczne, ale także ciekawi świata terapeuci.

Trzecim powodem – że nie każdy zniej skorzysta. Metoda wymaga naszej gotowości do tego by otworzyć się na coś pozornie niewytłumaczalne zjawiska – które nie są sprawdzalne naukowo i wydają się czysto subiektywne.

Jednak metodą można wykorzystać do rozwiązania prawie dowolnego problemu! Szczególnie dla osób o kreatywnych zawodach.

Własny przykład

Dostałem zlecenie zrobienia projektu logotypu dla trudnego klienta. W tym wypadku znalezieniem koncepcji nie było problemem. Trudność stanowiło trafienie w to czego klient sobie życzy.

Formuła która łączy potrzeby klienta z tym jak powinien wyglądać projekt – to jest święty Grall tej branży… A ta metoda mocno przybliża sposób w jaki można znaleźć tą formułę.

Ale od początku – jak ta technika działa:

Obszar rzeczywistości uzgodnionej i obszar śnienia.

Większość czasu nasz umysł funkcjonuje w „rzeczywistości uzgodnionej”. Ten termin (ukuty przez Arnolda Mindela – oznacza to że wszystko w tej rzeczywistości ma pewne ramy, nazwy, reguły.

Druga rzeczywistość to Obszar snów i fantazji.  Czyli zwykle to co nam się śni i potrafimy to w jakiś sposób opowiedzieć, narysować.

Trzeci obrzar: to Obszar Śnienia.  Tutaj doświadczamy przeczuć, które raczej trudno nazwać. To świat intuicji. Jest to obszar poza naszą kontrolą.

Cały proces POP polega na tym żeby z danym problemem się zmierzyć – nie używając rzeczywistości uzgodnionej ale właśnie naszej intuicji. Rzeczywistość uzgodniona nie rozwiąże problemów, które prawdopodobnie sami stworzyliśmy. Pamiętacie ten cytat A. Einsteina?

POP – proponuje kilkanaście sposobów by to zrobić. Większość polega na dotarciu na styk – tych dwóch odległych od siebie obszarów i pozwolenie na skryskrystalizowanie obrazów i przeczuć w formy nazwane i których jesteśmy pewni.

Eureka!

Zwykle towarzyszy temu niesamowite objawienie i „wielkie oczy” osób postronnych.

W 2005 roku miałem okazje przekonać się o tym na własnej skórze. Kiedy wprost przed sobą na ścianie zobaczyłem gotowy logotyp dla klienta…

Nie wierzyłem własnym oczom – a jednak.  Poniżej spisana instrukcja w jaki sposób skorzystać z metody.

1. pomyśl o problemie, lub wyzwaniu które chcecie osiągnąć. Zapisz sobie na kartce.
2. przypomnij sobie sen, jakikolwiek, który będziesz potrzebować, jeśli nie możesz sobie przypomniej,
przypomnij sobie jakikolwiek który jest dla Ciebie interesujący.
3. zauważ jakie figury występują w tym śnie
4. spróbuj je zidentyfikować, wypisać: czy to są postacie ludzkie, czy zjawiska przyrody.
5. wybierz taką postać która mamy najmniej wspólnego z tą postacią. Innną wskazówka jest to że nie lubimy tej osoby.
6. przypatrzcie się jej pobadajcie ją dokładnei. Odpowiedź sobie dokłądnie jak ona wygląda, albo jakie ma kształty, jak jest ubrana, czy jest kolorowa czy itd.
w jaki sposób się porusza jeśli się porusza. Jakie ruchy wykonuje przedmiot. Czy są szybkie czy wolne, czy rpzerywane.
jakim tonem głosu mówi i co mówi. Jakie dźwiki wydaje.
Co być może odczuwać takie postać, jakie emocje, odczucia w ciele.
Jeśli jest w relacji z czymś lub kimś, w jaki sposób zachodzi w tej relacji.
7. Odpowiedz sobie na pytanie, jakie masz skojarzenia: co ja myślę na temat tej postaci. Jaki mam emocjonalny stosunek.
8. drugi rodzaj skojarzeń: pomyślcie co ta postać może myśleć o Was i jaki ma stosunek emocjonalny do Was
9. Najważniejszy punkt.
przyjmij perspektywę tej postaci,
przyjmij postawę tej postaci i zacznij się ruszać jak ona. Dołóż dźwiki jakie wydaje. Wyobraź sobie że jesteś w ten sposób ubrana. Nawet możesz poszukać, czy nie masz czegoś pod ręką co Cię upodobni do tej postaci.
to jest doysć trudne, i może trwać chwilę. Kiedy naprawdę poczujecie że zmienia się Wasza perspektywa – to już jest to.
na co zracasz uwagę kiedy zmienisz perspektywę?
sposób jej patrzenia,
co jest najważniejszego w doświadczeniu tej postaci.
Co w Tobie się zmienia kiedy zmieniasz perspektywę i stajesz się tą postacią.
Może to być coś takiego: Hej! tutaj jestem. Patrzcice sie na mnie – tutaj jestem! halo!
To moze być właśnie jakiś rodzaj lekkości – te machanie ręką i wołanie do Was – to jest właśnie to doświadczenie. Inaczej mówiąc, czuje że zmienia się odczucia w ciele, że zaczyna być bardziej istotne żeby być np. w kontakcie z otoczeniem.
I ciekawość kim są ludzie wokół mnie.
postaraj sie znaleźć neutralne określenie co jest w tej postaci najważniejsze: czyli np. ciekawość, lekkośći kontakt z otoczeniem.
czyli raczej rezygnujemy z takich określeń jak: nachalna i narzucająca się. CO jest dla Was esencją tej postaci.

ostatni punkt: wróć do punktu pierwszego: 1. pomyśl o problemie, lub wyzwaniu które chcecie osiągnąć.
Pomyśl jak taka postać rozwiązała by ten problem.